Beni Üzenlere Sözler

Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.

Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir. Yunus Emre

Ben Mevlâna değilim kardeş, adam ol da gel!

Küçük insanlar dengini büyük insanlar kendini arar! Yunus Emre

Çok talibim var diyenler; sevinmeyin! Ucuz malın alıcısı çoktur.

Ağır konuşuyorsam sustuklarıma sayın!

Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not: Dünya beş para etmiyor.

Sadece gülüşümü yakala, öfkem sana ağır gelir.

Sevgimin kıymetini bilmeyeni yokluğumla terbiye ederim.

Ben sadece kaybettiklerimi özlerim. Vazgeçtiklerimi değil!

Hesabı olanlar sanmasın kapandı defterler. Tek tek yazıyorum her birini bir kenara. İyi kötü, bir gün ödenecek bedeller.

Yok, artık sana ait tek zerre bünyemde. Sen koca bir hiç oldun bende, ettiğin tek cümle ile!

Dünyanın en yüksek tahtına da çıksan, yine aynı g*t ile oturacaksın.

Bana arkamdan konuşulan lafı getirme. Onlar senin yanında nasıl rahatça konuşuldu onu söyle!

Bana kalbimdesin deme, bilirsin kalabalıkları sevmem.

Hani ben kötüyüm ya senin gözünde! Hiç düşünüyor musun acaba sen kaç kuruşluk adamsın benim gözümde!

Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.

Siz benim tellerime, hangi notadan vuruyorsanız, ben o makamdan çalıp söylerim. Sıkıntı yok.

Senin zippon benim ateşimi söndüremez be gülüm.

Dur hemen gitme! Daha ömrümü yiyecektin.

Sen benim adımı bile anamazsın. Bırak dost kalmayı sen benim düşmanım bile olamazsın.

Her kahpeliği sindiremez gönlüm. Yiğittir! Vurmayı bilmez, kırmayı bilmez. Kahpeliklere gelmez. Ama kahpelik yapanı da, hiçbir şekilde affetmez!

Bana yol vermeyi düşünmeden önce. Sana verdiğim yolda yürümeyi öğren.

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar, sorun atlıkarıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Yalan zekâ işidir, dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene.

Sahne senin devam et ama sıra bana gelmesin dua et.

Beni dışarıdan yargılayanlara söyleyecek sözüm yok; Zaten dışarıda kalmaları onlara yetiyor.

Gidiyor musun? Git! Soytarısı terk etti diye, kralın sarayı yıkılmaz.

Edebim el vermez edepsizlik edene. Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.

Laf koyup havalı bir şekilde yürümeye başladığımda dizilerdeki gibi tema müzikleri çalsa ne hoş olurdu lan.

Kendini beğenmiş insanları severim. Hiç kimsenin beğenmediği bir şeyi beğenmek, ayrıcalıktır.

Aklımdan geçtin gittin, kim bilir yine kime gidiyordun.

Kimseye kendimi tanıtmak gibi bir derdim, ne de kimsenin beni tanıması gibi bir lüksüm vardır. Yaşamdan kopmuşçasına kaçışlarım var insanlardan.

Laf dedi oldu kapak, söz söyledi oldu tencereye kapak.

Buğulu camlardaki sözler gibisin; yani nefesim olmadan bir hiçsin.

Benimle kurduğun hayalleri başkasıyla yaşayacak kadar ucuzsan, ben de seni tanımayacak kadar pahalıyım.

Bazı insanlar hep ‘kaptan’ olurlar, söz konusu ‘dümen çevirmek’ olunca.

Kapak resmini severek aldığım kitap gibi çıktın sende; dışı güzel içi boş.

Arkamdan konuşanların hepsi arkamda takılmaya devam etsin.

Etme sırtını duvardan başkasına emanet. En kralının bile içinde vardır bir nebze ihanet.

Yaptıklarıyla küçülenler, laflarıyla büyüdüklerini sanmasın.

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Bu saatten sonra ben başkası için yazarım, sen kendin için okursun!

Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur.