Buğulu Sözler

Senin manzaran bütün evlerden daha güzel ama camın buğulu güzelim.

Buğulu camlardaki sözler gibisin. Yani nefesim olmadan bir hiçsin. İlhan Berk

Bu geceyi bağırtan ben değilim. Bu geceyi, bu bir yürek gibi buğulu, bu uğultulu yangın gecesini, rezil rezil bağırtan ben değilim. Attila İlhan

Bazı parçalar buğulu, hatırlayamıyorum. Eksik bir şeyler var ve ben tamamlayamıyorum.

O bir gün, yuvalanmış sanki içinizde. Buğulu cam tıpkı, hiçbir şey görünmüyor. Besbelli dışınızdan bakıyor. Edip Cansever

Sabah olmak her gece kolay mı sanırsınız? Bulutları dağıtıp güneş olarak doğmak, Denizle gök arasında çiy yorgunu şehre kurşun kubbeleri buğulu minareleri ıslak, soğuk bir trenden inmiştiniz. Yalnızdınız bilmem kaçıncı defadır yine yanılmıştınız Attila İlhan

Çocukken; gördüğüm her buğulu cama kalp çizerken mutlu olurdum, aşkı bilmezdim.

Buğulu aynalardan izliyorum hayatı.

Dostun yüzü can aynasıdır. Hohlayıp, puflayıp onu buğulandırma! Sonra ayna seni göstermez olur. Toprak, dostu olan bahara kavuşunca coşar ve çiçekler açar. Sen topraktan daha aşağı değilsin. Öyleyse dost kıymeti bil!

Geldi içime oturdu. Hay Allah seni şiir etsin!

Uzun kış gecelerinde yalnızsan eğer; ben senden uzak bir yerlerdeysem, buğulu cama yazıver adımı. Rüzgarlara söyle şarkılarımı, bakarsın duyarım. Bakarsın geliveririm. Apansız. Turgut Önal

Bir gecenin dibi iken sabah, buğulu bir yürek izi gibidir.

İçimden bir ses diyor ki; anca içinden dersin!

Ben senin en çok sesini sevdim. Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi. Ümit Yaşar Oğuzcan

Bazen buğulu gözlerim anlatmak ister çoğu şeyi boğazıma saplanan kelimeler iç çekiş olarak çıkar o an. Ve ne güç görünenden daha kötü bir vaziyettedir. Benim anlatacak kelimem kalmamış aslında.

Seni özleyerek yaşlanmak da güzeldi. Çünkü sen buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın yarısısın. Sen sağanakla gelen sabahlarda çok eski, çok eski bir şarkının adısın. Yılmaz Odabaşı

Ben seni unutmak için sevseydim, sana olan tutkunluğumu kalbime değil güneş çıktığı zaman kaybolan buğulu camlara yazardım.

Gözlerin buğulu bakmak ekrana. Anlatamazsın, anlayamazlar.

İnsanın gözlerine iyi bakın, hep kırıktır, hep buruk ve hep buğulu.

Salası verilmemiş ölülerim var benim. Bir de salası verildiği halde ölmeyenlerim.

Sevdiğimizin gülüşünü fotoğraflardan izliyoruz, film seyredercesine, çay koyar gibi, buğulu pencereyi açar gibi.

Yağan yağmurlarda ismini yazdım buğulu camlara göz bebeklerimde hayalini izledim sessizce ve aklımdan gitmedi ihanetinin bedeli sensiz gecelerimde lanetim sana.

Cam buğusu ne kalem ister ne defter. Yazmaya da silmeye de bir nefes yeter.

Duyulası bir sesin var. Buğulu, özlemli, sevgi dolu.

Buğulu bir cam gibiyim senin hayatında.

Yaşamak gecenin tüm karanlığına rağmen buğulu bir cama güneşi çizebilmektir yaşamak direnmektir.

Gözlerim mi buğulu? Gökyüzü mü sisli?

Sen buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın yarısısın. Sen sağanakla gelen sabahlarda çok eski; çok eski bir şarkının adısın. Yılmaz Odabaşı