Damardan Sözler

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Sevmek bazen vazgeçmektir. Kimine göre gidenden, kimine göre kendinden.

Kalbin kemiği yok diye kırılmaz mı sandın?

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın!

Kaderim gülseydi bir kere, gerek duyar mıydım böyle damardan sözlere.

Kaçınız, çırılçıplak bedenler karşısında yalnızca gözlere baktınız. Sorsalar, güya hepiniz aşıktınız.

Beni kaybetmeyi başaranı asla kazanmak için uğraşmam.

Kahpeliğin okulu yok ama nedense mezunu çok.

Suç benim değil ki. Şiir kokuyordu bakışların. Yazmamak gözlerine ihanet olurdu.

Yetimhanede yaşayan küçük bedenlerin, ranzalarına yazdıkları “anne” kelimesi kadar masum olmalı aşk.

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor. Ahmet Arif

Susmak kabullenmek değil, cevaptır. Eğer insan kısa cümleler kuruyorsa, uzun yorgunlukları vardır.

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Dertlerimin, acılarımın içinde seni düşünerek mutlu oluyorum, sen benim ilahımsın ve bundan gurur duyuyorum.

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.

Seni hatırlatan her şeyde, katledilmiş mutluluklarım var. Her gülüşüm kanla karışık yağmurlu şimdi.

İnsanların seni en çok sevdiği zaman, onların işine en çok yaradığın zamandır. Bukowski

“Neyin var?” Sorusuna, “Sen yoksun!” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Tutacak el bulamazsak biz de elimizi cebimize koyar yürürüz, sıkıntı yok.

Bir zamanlar esen rüzgâra bile meydan okuyan gençliğim. Şimdi ise rüzgârda savrulan bir yaprak gibiyim.

Bana hoşlandığı adamı anlattı, bende sevdiğim kızı dinledim.

Sen bana mı soruyorsun yalnızlığı sever misin diye? Ben ki; ‘çayı bile iki şekerli içerim, birlikte erisinler diye’.

Kendinden geçeceksin unutmak için ama yine de unutamayacaksın. Gözlerini kapatıp uyumaya çalışacaksın ama uyuyamayacaksın ve sadece dalıp gideceksin.

Birçok kişi aşkın yalan olduğunu düşünür. Eğer aşk yalansa, neden acısı bu kadar gerçek.

Ruhunda aldatmak varsa, bedenin gözümden düşmüştür.

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu , “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.

Uzaktan görenler diyor ki ”duygusuz”. Duygusuz olduğum için mi gözlerim kaç zamandır uykusuz.

Öyle yorgun ki hislerim. Artık sana karşı bir şey hissetmeye bile dermanı yok.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Bilseydim dünyanın keşkelerden kurulduğunu küçükken ne olmak istiyorsun diye sorduklarında mutlu olmak istiyorum derdim!

Yalnızlığımızla çoğalıp kalabalığımızla eksiliyoruz. Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığımız; ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz.

Neden sonra farkına varıyor insan ayağına takılan bütün taşları, yoluna kendi döşediğinin!

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Bazen ne kadar uzağa gidersen git, yüreğin hep bıraktığın yerdedir.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin.

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım!

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Kaybedecek neyim kalmış ceylan gözlüm bu dünyada? Ya sen ya hiç bundan sonra!

Kimin gerçeği olursan ol. Artık hayalim bile değilsin!

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

Artık hayat, küçükken oynadığım kutu kutu pense’ye benziyor nerdeyse. Çünkü herkes bir bir arkasını dönüyor sadece.

Hayatta iki şeyi çok iyi bileceksin. Benimsen kıymetini, değilsen haddini.