Pişmanlık Sözleri

Sindiremeyecektim senden kalanları benden uzak mezarlara koymaya!

Gidilmemiş yerlerin, okunmamış kitapların dilimin ucuna takılıp kalmış cümlelerin pişmanlığını duyuyorum en çok.

Görülmedi bendeki aşk gibi bir aşk kimsede. Ben seni kendimden çok sevdim. Ben seni hayallerimde sevdim, ben seni baktığım gözümün gördüğü her yerde sevdim. Seni üzdüğüm için.

Öyle kolay değil benden kurtulman, hesabım bitmedi daha seninle, öcümü almazsam haram yaşamak, hesabım bitmedi daha seninle.

Çok değer vermek demek, çok pişmanlık demektir.

En büyük pişmanlıklarım, pişman olurum diye yapmadıklarım yüzündendi.

Utanma bilmeyen pişmanlık bilmez.

Dinlediğim her şarkıda başroldesin, aldığım her nefeste adını sayıklarım sevgilim. Yalnızlık dahi hayalinle güzelken seni sensiz nasıl yaşarım söyle sevgilim. Aldığım nefesteyken adın, baktığım her yerde karşımdayken hayalin, kalbim senin için atarken seni sensiz nasıl yaşarım sevgilim? Pişmanım sensiz, pişmanım yarım kaldım sensiz sevgilim.

Dilim kal demeyi bilirdi, sende kalabilecek yüreği görseydi.

Aşkımız için kan dökmemi istiyorsan sana dünyanın şah damarını keserim ille de senin kanın olacak diyorsan mühim değil ben seni toprakta da severim.

Bir gün gururunu yenip bana geri dönmek istersen sakın dönme. Çünkü senin gururunun bittiği yerde benim gururum başlar.

Yürüdüğün yollardan geçebilirsin bir daha fakat anılardan, asla!

Seven ben sevilen sen ağlayan ben ağlatan yine sen!

Hiddet ekilen yerden pişmanlık biçilir. Alessandro Manzoni

Annemin kirli neyin var? Sorusuna üzülerek geçmişim diyemiyorum.

O bir sırdı ve ben tutamadım O’nu içimde.

Pişmanım sensizliği kaldıramaz yüreğim. Kendimi hayrete düşürürcesine birer tokat gibi vuracaktım hiç kullanmadığım o ağır lafları.

Zamanında söylemen gerekenleri söylemezsen sevilen üzgün olur seven hem üzgün hem pişman olur!

Ne söyleyeyim diye başta düşünmek, niçin söyledim diye sonunda pişman olmaktan iyidir! Sadi Şirazi

Üzgünüm, pişmanlıklarımın arasında başka yer kalmadı.

Durmaz içimdeki pişmanlığın kanayan yarası, seni nasıl üzdüm farkında değilim. Seni nasıl kırdım anlayamadım ben nerde hata yaptım. Elini yüreğine koy ve affet beni pişmanım büyüklük göster affet beni.

Bugün yeni bir meyhane keşfettim mezarlığın tam karşısında beni arar da bulamasan ya meyhane deyim ya da tam karşısında.

Benim kalbimi kırmak suya yazı yazmaya benzer, kırılan kalbimi düzeltmek gece doğan güneşe benzer. Sen o suya yazı yazmayı başardın şimdi güneşin doğmasını bekle.

Sen sevda ırmağı, gittin ele aktın, sen dünyamı yıktın vefasız aşkım.

Çevremizdekilerin oyunlarına gelmeyelim, etrafımızdakilerin oyuncağı olmayalım. Bırak birbirimizi tamamlayalım. Bir hayatı birlikte yaşayalım pişmanlıklardan kurtulalım birbirimiz için hayal olalım, pişmanlıklarda uzak birbirimize yakın olalım.

Seni kırdığım için değil; ne olursa olsun gitmene izin verdiğim için kendimi affedemiyorum.

Nasıl sensizliği ben yaratmadımsa bir gün yaşayacağın bensizlik benim eserim olmayacak.

Pişman olduğum şeylerde bir süre sonra geçince hep iyi ki öyle olmuş diyorum. Doğru olan şeyleri görmem için illa ben seninle tanıştığıma; bir kere memnun oldum, bin kere pişman!

Ben demiştim diyenlere üzüntümü belli etmemek için kuşandığım mekanik tebessümlerimin ardındaki yaşlarla sulayacaktım taze mezar toprağına ektiğim çiçekleri.

Doğrular zor gelir insanlara ama yanlışlarla yaşayan elbet pişman olur.

Ne zaman pişman olursun biliyor musun? Yarım bıraktığını başkası tamamladığında!

Bir gece ay bana sordu neden seni ağlatan biriyle berabersin aya baktım ve dedim ki sen hiç gökyüzünden vazgeçebilir misin?

Sonunda eyvah diyeceğin şeylere, başında eyvallah deme. Pişman ol fakat pişman ölme.

Gidilmemiş yerlerin, okunmamış kitapların, dilimin ucuna takılıp kalmış cümlelerin pişmanlığını duyuyorum en çok. Pişman olmam lazım.

Sana o kadar kırgınım ki, seni bin parçaya bölsem yetmez. Ama kaybolacak bir parçana da gönlüm elvermez.

Geçmişimi yargılama, ben artık orada yaşamıyorum!

Sonunda eyvah diyeceğin şeylere başta eyvallah deme pişman ol fakat pişman ölme. Necip Fazıl Kısakürek

Hayattaki en büyük pişmanlık, pişman olurum diye yapmadıklarımızdır. Tolstoy

Bütün insanları sevebilirdim, sevmeye senden başlamasaydım.

Alsalar da şu yaşla dolu gözlerimi yerlerinden. Çalsalar da haberim olmadan seni kalbimden. Eğer unutacaksa bu can çıkmasın bedenimden. Ölürsem söyleyin mezarıma gelmesin o sevmeyi bilmeyen.

Bunca acıyı çekmez hiç kimse ve bunca ölümden kolay dönülmez bu kadar sevmeyince.

Ne yaparsan yap, pişman öleceksin. Belki yaptıklarından, belki de yapmadıklarından. Dostoyevski

Senden ayrılmadan önce bilmiyordum hiç hayatın anlamsızlığını. En güzel şeylerin bile yavan kaldığını.

Pişman olursun fayda vermez! İş işten geçer zaman geri gelmez. Sakın kırma kimsenin kalbini. Kırılan kalpler kolay düzelmez!

Okuduğum en gerçek hikâyeydi Bir erkeğin gözlerindeki pişmanlık…

İstediğimiz bir şey için düşünerek hareket eder pişman oluruz, düşünmeden hareket eder yine pişman oluruz. Ne yapalım, anlamadım gitti.

Niye ağlıyorsun dediler, sevdim dedim. Niye üzülüyorsun dediler, gönül verdim dedim. Elin kızı için değer mi dediler, meğerse değmezmiş.

Şimdi başımı kendi omzuma koyup gidiyorsam yenildiğimden değil, yanıldığımdandır.

Dünyanı tersine döndüreceğim senide canından bezdireceğim, yaktığın ateşi söndüreceğim hesabım bitmedi daha seninle.

Diyar diyar dolaşıp yine içime gömecektim seni en sonunda.

Ben senin girmek istediğin yolun sonundayım güzelim. O yolun sonunda sadece pişmanlık var.