Bunalım Sözler

Canını sıkma. Zorluğun arkası kolaylıktır Her şeyin bir vakti ve takdiri vardır.

Ne kadar kalmak istesek de bazen gitmek zorunda kalırız ve ne kadar gitmek zorunda olsak da, kalmaktan yanadır sol yanımız.

Ne diyordu şair; yıkıldı yolunu bekleyen şehir. Artık gelsen de bir gelmesen de bir.

Ben de unutabilmek isterdim senin gibi yaşadıklarımızı, çekip gitmek isterdim senin gibi uzak diyarlara, bende gülmek isterdim yıkıp gittiğim hayatın ardından senin gibi.

Sensizliğin rüzgârı üşütür bedenimi, sensizliğin acısı yakar içimi canısı! Şimdi gözyaşlarım şahittir yalnızlığıma her nefesimde adını anıyorum bıraktığın yerde seni bekliyorum.

Çok sıkıldıysan bir mezarlığa git. Ölüler iyi bilir, yaşamak güzeldir. Necip Fazıl Kısakürek

Bir hoşça kala sığdırdı beni, o yerlere göklere sığdıramadığım.

Önceleri hasreti hiç tatmadım. Yârimden hiç ayrı kalmadım biter diye takvimlere baktım. Zor geldi ayrılık alışamadım.

Hüznümü ikiye böldüm. Birini sabah, birini gece yaşıyorum. Bu saatten sonra kimseyi çekemem ben, kendi yükümü zor taşıyorum.

Eski insanlar birbirine ilaçtı. Günümüz insanları ise devasız birer dert.

Giyinip boyansan da renkler üzerinde solar ruhun siyahsa.

Kimseden bir şey bekleme, böylece asla hayal kırıklığı yaşamazsın!

Özlüyorum seni ve seni özlüyorum kendimde, sen benden gittiğinden beri ben bende değilim, kendimi tanıyamaz oldum sensizliği kaldıramıyorum dön gel sevgili!

Ben bana inananı hiç yarı yolda bırakmadım! Yarı yolda bırakanı da; bir daha adam yerine koymadım.

Sen istersen eğer, geçmiş unutulabilir ama yaptığın her seçimde bir daha düşün: Çünkü gelecek, geçmiş kadar insaflı olmayabilir. Paul Auster

Bir gözyaşı düşer toprağa. Toprak anlarda insanı, insan anlamaz insanı.

Hep kalanlara gidenleri kattım. Bir gün yerine geçemediler. O kalanlara gidenleri kattım yine bir tane sen edemediler.

Gönlüm deniz değil ki, efkarım sahile vursun.

İnsanın büyüdükçe mi artıyor dertleri? Yoksa insan büyüdükçe mi anlıyor gerçekleri?

Değişimler her zaman bunalım anlarında gerçekleşirler. Paulo Coelho

Dışımda kahkahalardan bir suret, içimde kan ağlayan bir çocuk var.

Ağlasam sustuklarım dökülür mü ellerime ellerin gibi?

Işıklar arasında kararmış, tek lamba gibi hissediyorum.

Kalp kırılganlığı bir süre sonra geçer de, incinen gurur bir türlü iyileşemez.

Kırılan sigara bile olsa duman vermiyorsa eğer, kırılan kalpten sevgi bekleme!

Bir ömür boyu seninleyim desende istemem artık. Çünkü sen rüzgârın coşturduğu bir toz bulutusun. Bugün bana esersin yarın ellere.

Denize kıyısı var sanki yüreğimin, hep serin, hep rutubetli.

Dertlerim içimde birikiyor kum misali, gözlerime vuruyor acısı kalbimi dağlıyor yarası sensizlik bitiriyor beni dön gel ne olur canısı.

Yıprandım bittim kalmadı yaşamak için dermanım, gözlerine bakıp ağladım ama beni hiç anlamadın.

Dönsen ne dönmesen ne şimdi! Geç değil “hiç” oldu artık! Emre Gökçe

Kaybedecek bir şeyi kalmayınca kendini kaybediyor insan. Barış Yalçın

Nasıl da soğuyor. Sanki sırtında bir hırkaydım da, çıkarıp kenara attın.

Boşuna mutlu olmaya çalışmayın, çalıştığınız yerden sormuyorlar!