Aşk Acısı Sözleri

Görmeden seni isteyen gönlüm, görünce nasıl dayansın.

Ben ki onun saçının teline zarar gelse dünyaları yakardım ama artık gördüğümde kafamı eğiyorum. Bu da çok zoruma gidiyor.

Hani derler ya; insan hiç sevdiğine kırılır mı? Aslında insan en çok sevdiğine kırılır.

Bana son sözlerinde vurdun gittin, sen beni sevmemişsin sadece bana acı çektirmeyi sevmişsin.

Bazı duyguları yazamazsın. Anlatamazsın. Çünkü tefsiri ancak his ile mümkündür. Bu yüzden sadece yaşarsın.

Beni mutlu edemedin deme sakın! Adım gibi eminim, gönlünü iyi eğlendirdim!

Artık herhangi bir hayale kucak açamayacak kadar yorgunum.

Bunca kalp kırıklıklarına rağmen küçüklüğümde yaptığım gibi rüzgârı arkama alıp; bağırmak istiyorum hayata: Acımadı ki…

Sevdiklerinizi incitmeyin. Çünkü onları bir gün incitmek için bile bulamayabilirsiniz.

Sevdiğini söylemeyip çekinirsen, onu başkasının kollarında izlemeye mahkumsundur…

Sonra düşündüm; beni kazanmaktan çok kaybetmeye meyilli bir adamı, varlığımla rahatsız etmemeliydim. Ben de gittim.

Birisini unutmak zorundaysanız, bunu sindire sindire yapın. Çünkü aklın zamansız öldürdükleri, yürekte amansız dirilir.

Öyle birini seveceksin ki, yüreğinden kimse ayıramayacak. Ve öyle birini seveceksin ki, seni gözleriyle bile aldatmayacak.

Ya gitmesini bil, ya da bitirmesini. Öyle yaralı bırakma!

Bu saatten sonra sende fırtına bile kopsa, bende yaprak oynamaz.

Olacak gibi değildi, olmadı da zaten.

Özledim diyorsun mektubunda. Sadece kuru bir özledim mi yazdı yanık yüreğin.

Toprak, sevdiklerimizi aldığı için mi böyle güzel kokar?

Sevmekten korkmaya başladığın an yalnızlığa âşık oluyorsun.

Bir gül olmak isterdim! Neden mi? Beni koparıp kokladığında vücudunun derinliklerine girip bir daha oradan çıkmamak için?

Çocuk olsam yeniden… Bir tek düştüğüm için acısa içim ve kalbim; çok koştuğum zaman çarpsa sadece.

Bir kadın arkandan ağlıyorsa, emin ol kaybeden sensin.

Şimdi bu yorgun ve yalnız gecede hesap soruyorum yüreğime. Boyundan büyük sevmek senin neyine…

Belki yağmura gerek kalmazdı insanlar bu kadar kirli olmasaydı.

Yürek söz vermişse dönülmez. Yâre gönül vermişse inkâr edilmez. Bizde yürek zedelenir ama sevgiliye ihanet edilmez.

Kalp dediğin atıyor zaten, marifet ritmi değiştirebilende.

Herkes güzel bir hikâyenin konusu olabilir ama bu mutlu olacağı anlamına gelmez.

Ağlama! Dik dur yüreğim. Git ve de ki; özledik, ama daha ölmedik.

Allah herkesi sevdiğine kavuştursun duasına âmin diyemeyen insanlarız biz. Beni sana kavuşturması tamam da, seni ona kavuşturması sıkıntı.

Tekrarı yoktur bazı şeylerin. Hayat gibi, aşk gibi, ömür gibi…

Uğrunda ölmedim! Uğrunda ölünecek sandığım biri için yaşadım hep.

Mutluluğun resmini çizemem ama acını heykelini bile dikerim.

Varlığınla başlayan bir günün yokçuluğunla bitmesine alışamadım aklımda olduğunun yarısı kadar yanımda olsaydın hiç sensiz kalmazdım.

Buyur buradan yak dediğimde, kastettiğim canım değildi.

Duruyorsam sebebi var. Susuyorsam nedeni var. Herkes rahat olsun her şeyin bir zamanı var.

Öyle güzel gülüyor ki, resmen gel bana âşık ol ben de senin hayatını alt üst edeyim der gibi.

Çok zor yürek yanarken nasip deyip susmak…

Bisiklet sürmek gibidir aşk, düşe kalka öğrenirsin. Öğrendiğinde denediğin ilk şey “ellerini” bırakmak olur.

Umutsuzluğu ihraç eden birçok ülkenin herhangi bir şehrinde bıraktım seni, inzivaya çekilmiş bu hikâyenin hüzün dolu tetiğini çoktan çektim, seni öldüreli çok oldu.

Kar taneleri gibi yaşıyoruz şu sıra. Birbirimize değmeden. Ayrı ayrı eriyerek…